บทที่ 77

“แล้วถ้าผมเป็นล่ะ?”

อัลฟ่าคิลเลียนเหลือบมองไอรา ลมพัดเส้นผมของเธอมาปรกหน้า และความหนาวก็ทำให้ปลายจมูกของเธอขึ้นสีชมพู

เขาขยับไปอยู่อีกด้านของเธออย่างเงียบเชียบ บังลมให้

สีหน้าของอัลฟ่าเซบาสเตียนมืดครึ้มลง หมาป่าในตัวเขาขนชันขึ้นทันทีเมื่อเห็นอัลฟ่าอีกคนกำลังปกป้องลูน่าของตน คลื่นแรงกดดันของอัลฟ่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ